داستان هاي عاشقانه

داستان کوتاه (درس زندگي از دختر بچه 7 ساله)

Sat, 07 Apr 2012 22:47:00 GMT

امروز سر چهار راه کـتـک بـدي از يـک دختـر بچـه ي هفـت سـالـه خـوردم ! اگه دل به درددلم بدين قضيه دستگيرتون ميشه …
پشت چراغ قرمز تو ماشين داشتم با تلفن حرف ميزدم و براي طرفم شاخ و شونه ميکشيدم که نابودت ميکنم ! به زمينو زمان ميکوبمت تا بفهمي با کي در افتادي! زور نديدي که اينجوري پول مردم رو بالا ميکشي و… خلاصه فرياد ميزدم که ديدم يه دختر بچه يه دسته گل دستش بود و چون قدش به پنجره ي ماشين نمي رسيد هي مي پريد بالا و ميگفت آقا گل ! آقا اين گل رو بگيريد…

منم در کمال قدرت و صلابت و در عين حال عصبانيت داشتم داد ميزدم و هي هيچي نميگفتم به اين بچه ي مزاحم! اما دخترک سمج اينقد بالا پايين پريد که ديگه كاسه ي صبرم لبريز شد و سرمو آوردم از پنجره بيرون و با فرياد گفتم: بچه برو پي کارت ! من گل نميخـــرم ! چرا اينقد پر رويي! شماها کي ميخواين ياد بگيرين مزاحم ديگران نشين و … دخترک ترسيد و کمي عقب رفت! رنگش پريده بود ! وقتي چشماشو ديدم ناخودآگاه ساکت شدم! نفهميدم چرا يک دفعه زبونم بند اومد! البته جواب اين سوالو چند ثانيه بعد فهميدم!

ساکت که شدم و دست از قدرت نمايي که برداشتم، اومد جلو و با ترس گفت: آقا! من گل نميفروشم! آدامس ميفروشم! دوستم که اونورخيابونه گل ميفروشه! اين گل رو براي شما ازش گرفتم که اينقد ناراحت نباشين! اگه عصباني بشين قلبتون درد ميگيره و مثل باباي من ميبرنتون بيمارستان، دخترتون گناه داره …

ديگه نميشنيدم! خدايا! چه کردي با من! اين فرشته ي کوچولو چي ميگه؟!

حالا علت سکوت ناگهانيمو فهميده بودم! کشيده اي که دخترک با نگاه مهربونش بهم زده بود، توان بيان رو ازم گرفته بود! و حالا با حرفاش داشت خورده هاي غرور بي ارزشمو زير پاهاش له ميکرد!

يه صدايي در درونم ملتمسانه ميگفت: رحم کن کوچولو! آدم از همه ي قدرتش که براي زدن يک نفر استفاده نميکنه! … اما دريغ از توان و ناي سخن گفتن!

تا اومدم چيزي بگم، فرشته ي کوچولو، بي ادعا و سبکبال ازم دور شد! اون حتي بهم آدامس هم نفروخت! هنوز رد سيلي پر قدرتي که بهم زد روي قلبمه! چه قدرتمند بود!

هميشه مواظب باشيد با کي درگير ميشيد! ممکنه خيلي قوي باشه و بد جور کتک بخوريد که حتي نتونيد ديگه به اين سادگيا روبراه بشين …

داستان جالب “کلاه فروش”

Mon, 19 Mar 2012 22:42:00 GMT

کلاه فروشي روزي از جنگلي مي گذشت.تصميم گرفت زير درخت
مدتي استراحت کند.لذا کلاه ها را کنار گذاشت وخوابيد.وقتي بيدار شد
متوجه شدکه کلاه ها نيست . بالاي سرش را نگاه کرد . تعدادي
ميمون را ديد که کلاه را برداشته اند.
فکر کرد که چگونه کلاه ها را پس بگيرد.در حال فکر کردن سرش
را خاراند وديد که ميمون ها همين کارراکردند.اوکلاه راازسرش برداشت
وديد که ميمون ها هم ازاوتقليد کردند.به فکرش رسيد… که کلاه
خود را روي زمين پرت کند.لذا اين کار را کرد.ميمونها هم کلاهها را
بطرف زمين پرت کردند.او همه کلاه ها را جمع کرد وروانه شهر شد.
سالهاي بعد نوه او هم کلاه فروش شد.پدر بزرگ اين داستان را براي نوه اش
را تعريف کرد وتاکيد کرد که اگر چنين وضعي برايش پيش آمد
چگونه برخورد کند.يک روز که او از همان جنگلي گذشت در زير
درختي استراحت کرد وهمان قضيه برايش اتفاق افتاد.
او شروع به خاراندن سرش کرد.ميمون ها هم همان کار را کردند.او کلاهش
را برداشت,ميمون ها هم اين کار را کردند.نهايتا کلاهش رابرروي زمين
انداخت.ولي ميمون ها اين کار را نکردند.
يکي از ميمون هااز درخت پايين امد وکلاه رااز سرش برداشت
ودر گوشي محکمي به او زد و گفت : فکر مي کني فقط تو پدر بزرگ داري.

نکته : رقابت سکون ندارد.

داستان آموزنده “ثروتمندتر از بيل گيتس”

Tue, 24 Jan 2012 17:06:00 GMT

داستان آموزنده “ثروتمندتر از بيل گيتس”

از بيل گيتس پرسيدند: از تو ثروتمند تر هم هست؟

گفت: بله فقط يک نفر.

- چه کسي؟

- سالها پيش زماني که از اداره اخراج شدم و به تازگي انديشه‌هاي خود و در
حقيقت به طراحي مايکروسافت مي انديشيدم، روزي در فرودگاهي در نيويورک بودم
که قبل از پرواز چشمم به نشريه ها و روزنامه ها افتاد. از تيتر يک روزنامه
خيلي خوشم اومد، دست کردم توي جيبم که روزنامه رو بخرم ديدم که پول خرد
ندارم. خواستم منصرف بشم که ديدم يک پسر بچه سياه پوست روزنامه فروش وقتي
اين نگاه پر توجه مرا ديد گفت اين روزنامه مال خودت؛ بخشيدمش؛ بردار براي خودت.

گفتم: آخه من پول خرد ندارم!

گفت: براي خودت! بخشيدمش!

سه ماه بعد بر حسب تصادف توي همان فرودگاه و همان سالن پرواز داشتم. دوباره
چشمم به يک مجله خورد دست کردم تو جيبم باز ديدم پول خورد ندارم باز همان
بچه بهم گفت اين مجله رو بردار براي خودت.

گفتم: پسرجون چند وقت پيش من اومدم يه روزنامه بهم بخشيدي تو هر کسي مياد
اينجا دچار اين مسئله مي شه، بهش مي‌بخشي؟!

پسره گفت: آره من دلم مي خواد ببخشم؛ از سود خودم مي‌بخشم.

به قدري اين جمله پسر و اين نگاه پسر تو ذهن من موند که با خودم فکر کردم
خدايا اين بر مبناي چه احساسي اين را مي‌گويد.

بعد از 19 سال زماني که به اوج قدرت رسيدم تصميم گرفتم اين فرد رو پيدا کنم
تا جبران گذشته رو بکنم. گروهي را تشکيل دادم و گفتم بروند و ببينند در
فلان فرودگاه کي روزنامه مي فروخته. يک ماه و نيم تحقيق کردند متوجه شدند
يک فرد سياه پوست مسلمان بوده که الان دربان يک سالن تئاتره. خلاصه دعوتش
کردند اداره؛

از او پرسيدم: منو مي شناسي؟

گفت: بله! جناب عالي آقاي بيل گيتس معروفيد که دنيا مي شناسدتون.

گفتم: سال ها قبل زماني که تو پسر بچه بودي و روزنامه مي‌فروختي دو بار چون
پول خرد نداشتم به من روزنامه مجاني دادي، چرا اين کار را کردي؟

گفت: طبيعي است، چون اين حس و حال خودم بود.

گفتم: حالا مي‌دوني چه کارت دارم؟ مي‌خواهم اون محبتي که به من کردي را
جبران کنم.

جوان پرسيد: چه طوري؟

- هر چيزي که بخواهي بهت مي‌دهم.

(خود بيل‌گيتس مي‌گويد اين جوان وقتي صحبت مي‌کرد مرتب مي‌خنديد)

جوان سياه پوست گفت: هر چي بخوام بهم مي دي؟

- هر چي که بخواهي!

- واقعاً هر چي بخوام؟

بيل گيتس گفت: آره هر چي بخواهي بهت مي دم، من به 50 کشور آفريقايي وام
داده‌ام، به اندازه تمام آن‌ها به تو مي‌بخشم.

جوان گفت: آقاي بيل گيتس نمي توني جبران کني!

گفتم: يعني چي؟ نمي‌توانم يا نمي‌خواهم؟

گفت: مي‌خواهي اما نمي‌توني جبران کني.

پرسيدم: چرا نمي‌توانم جبران کنم؟

جوان سياه پوست گفت: فرق من با تو در اينه که من در اوج نداشتنم به تو
بخشيدم ولي تو در اوج داشتنت مي‌خواهي به من ببخشي و اين چيزي رو جبران
نمي‌کنه. اصلا جبران نمي‌کنه. با اين کار نمي‌توني آروم بشي. تازه لطف شما
از سر ما زياد هم هست!

بيل گيتس مي‌گويد: همواره احساس مي‌کنم ثروتمندتر از من کسي نيست جز اين
جوان 32 ساله مسلمان سياه پوست

عاقبت

Fri, 18 Nov 2011 20:08:00 GMT

يک نظر مستانه کردي عاقبت
عقل را ديوانه کردي عاقبت
با غم خود آشنا کردي مرا
از خودم بيگانه کردي عاقبت
در دل من گنج خود کردي نهان
جاي در ويرانه کردي عاقبت
سوختي در شمع رويت جان من
چاره پروانه کردي عاقبت
قطره اشک مرا کردي قبول
قطره راکل دردانه کردي عاقبت
کردي اندر موجودات سير
جان من کاشانه کردي عاقبت
زلف را کردي پريشان خلق را
خانمان ويرانه کردي عاقبت
مو به مو را جاي دلها ساختي
مو به دل ها شانه کردي عاقبت
در دهان خلق افکندي مرا
فيض را افسانه کردي عاقبت

شب رفتنت

Fri, 18 Nov 2011 19:59:00 GMT

شب رفتنت عزيزم هرگز از يادم نميره

واسه هر کسي که ميگم قصه شو،آتيش مگيره

دل من يه دريا خون بود چشم تو يه دنيا ترديد

آخرين لحظه نگاهت غصه داشت باز ولي خنديد

شب رفتنت يه ماهي،تو خشکي رفت و جون داد

زلزله خيلي دلارو،اون شب از غصه تکون داد

غما اون شب شيشه هاي خونه رو زدن و شکستن

پا به پام عکساي نازت،اومدن تا صبح نشستن

تو چرا از اينجا رفتي،تو که مثل قصه هايي

گله م از چه چيزي باشه،نه بدي،نه بي وفايي

.بارون اون شب دسشو از سر چشام برنميداشت

من تا ميخواستم ببارم هر کسي مي ديد،نميگذاشت

غم ديروز

Fri, 18 Nov 2011 19:50:00 GMT

ديروز که پرسيدم شاه قلبت منم؟

با سکوت زيبايت

از طريق ريل نگاهت

گفتي که چنين است

امروز در جواب همان سوالم

با همان سکوت زيبايت

از طريق همان ريل نگاهت

فهماندي که ديگر چنين نيست

بي شک فردايم بارانيست!!!

[

گل عشق

Fri, 18 Nov 2011 19:48:00 GMT

گل عشق را در دست ميگيرم و هي زير لب زمزمه ميکنم
دوسم راده
دوسم نداره...
با ترس تک تک گلبرگهارا يواش يواش ميکنم
و همچنان زمزمه ميکنم...
براي ادامه دادن مردد هستم
ولي
نه!!!!
ميترسم!!!!!!!!!
چشمهايم را بسته نيت ميکنم"دوسم داره"
و
همه ي گلبرگ ها رو يهو ميکنم

برگ هرگز نيفتاد

Fri, 18 Nov 2011 19:47:00 GMT

آخراي فصل پاييز يه درخت پير و تنها

تنها برگي روي شاخش، مونده بود ميون برگا

يه شبي درخت به برگ گفت:كاش بموني در كنارم

آخه من ميون برگا فقط تنها تو رو دارم

وقتي برگ درختو مي ديد، داره از غصه ميميره

باخدا راز و نياز كرد اونو از درخت نگيره،

با دلي خوردوشكسته گفت نذار از اون جدا شم،

اي خدا كاري بكن كه تا بهار همين جا باشم،

برگ تو خلوت شبونه از ته دلش با خدا مي گفت

غافل از اينكه يه گوشه باد همه حرفاشو ميشنفت

باد اومد باخنده اي گفت : آخه اين حرفا كدومه

با هجوم من رو شاخه عمر هردوتون تمومه

يه دفه باد خيلي خشمگين با يه قدرتي فراوون

سيلي زد به برگ و شاخه تا بگيره از درخت جون

ولي برگ مثل يه كوهي به درخت چسبيدو چسبيد

تا كه باد رفت پيش بارون

بارونم قصّه رو فهميد بارون گفت با رعد وبرقم

مي سوزونمش تا ريشه

تا كه آثاري نمونه ديگه از درخت و بيشه

ولي بارونم مثل باد توي اين بازي شكست خورد

به جايي رسيد كه بارون آرزو مي كرد كه مي مرد

برگ نيفتاد و نيفتاد آخه اين خواست خدا بود

< type="text/java">

نقطه سر خط

Fri, 18 Nov 2011 19:39:00 GMT

نقطه سر سطر، بچه ها بنويسيد:

با خط درشت، عشق را بنويسيد....... اين مشق شب شماست ........

در دفتر دل صد مرتبه از روي خـــط بنويسيد........

يادمان باشد ازامروزخطائي نكنيم ،گرچه در خود شكستيم،صدائي نكنيم

يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق ز هر بي سر و پائي نكنيم.......

نامه اي براي تو

Fri, 18 Nov 2011 19:38:00 GMT

نامه اي براي تو

اين ترانه بوي نان نمي دهد

بوي حرف ديگران نمي دهد

سفر? دلم دوباره باز شد

سفره اي که بوي نان نمي دهد

نامه اي که ساده و صميمي است

:بوي شعر و داستان نمي دهد

با سلام و آرزوي طول عمر ..

که زمانه اين زمان نمي دهد

کاش اين زمانه زير و رو شود

بوي خوش به ما نشان نمي دهد

يک وجب زمين براي باغچه

يک دريچه آسمان نمي دهد

وسعتي به قدر جاي ما دو تن

گر زمين دهد، زمان نمي دهد

فرصتي براي دوست داشتن

نوبتي به عاشقان نمي دهد

هيچ کس برايت از صميم دل

دست دوستي تکان نمي دهد

هيچ کس به غير ناسزا تو را

هديه اي به رايگان نمي دهد

کس ز فرطِ هاي و هوي گرگ و ميش

دل به هي هي شبان نمي دهد

جز دلت که قطره ايست بيکران

کس نشان ز بيکران نمي دهد

عشق نام بي نشانه است و کس

نام ديگري بدان نمي دهد

جز تو هيچ ميزبان مهربان

نان و گل به ميهمان نمي دهد

نا اميدم از زمين و از زمان

پاسخم نه اين، نه آن ... نمي دهد

پاره هاي اين دل شکسته را

گريه هم دوباره جان نمي دهد

خواستم که با تو درد دل کنم

...گريه ام ولي امان نمي دهد

از" قيصر امين پور"